ΠΟΙΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΕΩΡΓΙΟΝ (καταλοι) Ἅγιε Γεώργιε ἀφέντη μου καί ἀφέντη καβαλλάρη ἀρματωμένε με σπαθί και με χρυσό κοντάρι, Ἅγγελος εισαι στην θωριά και ἅγιος στην θειότη παρακαλώ βοήθα με ἅγιε στρατιώτη. ἀπό το ἅγριο θεριό και δράκοντα μεγάλο ὅπου του πανε ἅνθρωπο κάθε πρωι και ἅλλον. Ἅν δεν του διναν ἅνθρωπο κάθε πρωί στην ωρα Κανένανε δεν αφηνε να πιη νερό στην χώρα Τα μπουλετια εριξαν τίνος θελουν να τυχουν και τύχανε τα μπουλετιά εἰς την βασιλοπούλα. ὅπου την εἷχε ἡ μάνα της μία και ἀκριβούλα. Κι’ὁ βασιλιᾶς σαν τόμαθε πολύ του κακοφάνει, Το βιός μου ὅλο πάρτε το και το παιδί μου ἀφηστε. Λαός σηκώθει ἀρίθμητος στον βασιλιᾶ πηγαίνει. Για δός μας το παιδάκι σου τι παίρνουμε και σένα. Παρτε το και στολίστε το μ’ατιμητα λιθάρια Και με χρυά και μ’αργυρά και με μαργαριτάρια. Και καμετέ το νύφη Και δόστετο στον δράκοντα να το γλυκομασήσει –κοιμησει;(δεν φαινεται καθαρα) Αι Γιώργης εβουληθηκε να πάη να τη σώσει Και από το ἀγριο θεριό να την ελευθερώσει. Τον γριφα του καβαλησε και τον ανταποδίζει, Στο χεῖλος μες του πηγαδιοῦ πηγαίνει και καθιζει. Ἡ κόρη τον εκύταξε με δακρυσμένο βλέμμα Μ’ἀνατριχίλα φοβερή και παγωμένο αἷμα. Φευγα ,φεῦγα ἀφέντη μου μήπως φάει και σένα, Τοῦτο το ἄγριο θεριό, ὅπου θα φάει και ἑμένα. Ἄφες με κόρη ἄφες με λίγον ὕπνο να πάρω, Καί εγώ φονεύω το θεριό και ἀπό δω σε βγάνω. Αι Γιώργης ἐκοιμήθηκε και το θεριό ἀνεβαίνει Φωνές πολλές και βογγητά το δρόμο του σημαίνει Τά ὅρη όλα τρέμουνε και τα κλαδιά σαλευουν. Της κόρης τα ματάκια της,ὡσάν την βρύση τρέχουν. Σήκω, σήκω ἀφέντη μου και τόνερό ἀφρίζει, Κι’ὁ δράκοντας τά δόντια του για μένα τα’ακονίζει. Αι Γιώργης ἑσηκώθηκε σαν παραλογισμένος. Και το κοντάρι ἅρπαξε σαν ποὕταν μαθημένος. Μια κονταριά τον κτύπησε τον παίρνει μεσ’το στόμα Και παρευθύς τον ξάπλωσε χαμου στής γῆς το χῶμα. Συρε κορη μ’στο σπίτι σου σύρε και στους γονεῖς σου Και πές τους πιός σου εσωσε σήμερα τη ζωή σου. Κι ἀμέσως μόλις ταὅμαθε ὁ βασιλιᾶς τοῦλέγει. Χαρι σου νέε χάρι σου το κάνω το παιδί μου, Καθως και την κορώνα μου ποὑχω στην κεφαλήν μου. Χαίρου το βασιλέα μου χαίρου το τόπαιδίς σου Χαίρου και την κορώνα σου ποὕχεις στην κεφαλήν σου. Γιά πές μου νέε ἕνδοξε πως λένε τὅνομά σου Για να σου κάνω χάρισμα νἅναι της αρεσκειάς σου. ΓΕΩΡΓΙΟ με λεγουνε από την Καππαδοκία, Πατρίδα μου και χώρα μου με θεία εὐλογία Θέλεις να κάνεις χάρισμα κάνε μιάν ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Και βαλε και ζωγράφισε Χριστόν και παναγία, Και στην δεξιά της την μεριά βαλ' ἕνα καβαλλάρη. ἅρματωμένο με σπαθί και με χρυσό κοντάρι. Εγραφη την 1η Ὁκτωμβρίου 2017 από το τετραδιο που ειχε γραψει το παραπανω η Γαρουφαλια Σκούλικα στις 4-4-1962 μου το ενεχειρησε η θυγατερα της Χαριτσα Καραγεωργίου Στο ιδιο τετραδιο είναι γραμμενο και το καταλοι της Παναγίας το οποιο είναι δυσαναγνωστο.