Ἄσωτος σημαίνει μὴ σωζόμενος. Ἀλλὰ ὁ ἄσωτος τῆς παραβολῆς σώθηκε. Καὶ σώθηκε, ὅταν ἐγκατέλειψε τὶς ἀσωτίες, ὅταν ἐπέστρεψε στὸν πατέρα του, ὁ ὁποῖος τὸν ἀγαποῦσε, ἀκόμη κι ὅταν ἐκεῖνος ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ κοντά του. Καὶ τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ πατέρα ἦταν σίγουρα μεγαλύτερο, ὅταν ὁ γιός του βρισκόταν σὲ ξένη γῆ. Ἔτσι εἶναι συχνὰ οἱ γονεῖς· χαίρονται, ὅσο τὰ παιδιά τους εἶναι κοντά, καὶ πονοῦν, ἀγωνιοῦν γι’ αὐτά, ὅταν ἐκεῖνα τοὺς ἐγκαταλείπουν. Πικραίνονται, μὰ περιμένουν… Δὲν τὸν μάλωσε, ποὺ ζήτησε τὴ μισὴ κληρονομιά· δὲν τὸν ἐμπόδισε νὰ ἀνοίξῃ τὰ φτερά του καὶ νὰ πετάξῃ· γνώριζε καλύτερα ἀπὸ τὸν καθένα τὸν παρορμητισμὸ καὶ ἴσως τὴν ἐπιπολαιότητα τοῦ γιοῦ του παιδιόθεν, καὶ πιθανῶς νὰ ὑποψιαζόταν τὸν οἰκονομικό του καὶ κοινωνικὸ κατήφορο, ὅμως δὲν τὸν ἐμπόδισε νὰ φύγῃ, κι ἂς καταλάβαινε ὅτι ὅλα τὰ χρήματα ποὺ ἔδινε στὸν γιό του ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ ἦταν χαμένα. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸν περίμενε στὸ κατώφλι τοῦσπιτιοῦ· κι ὅταν τὸν εἶδε, ἔτρεξε νὰ τὸν καταφιλήσῃ. Δὲν ὑπολόγισε οὔτε τὰπαλιά, οὔτε τὰ καινούρια ἔξοδα. Ἦταν ὁ ἕνας γιός του, πολύτιμη περιουσία του ποὺ χάθηκε καὶ ξανακερδίθηκε. Περιουσία τοῦ Θεοῦ εἴμαστε οἱ ἄνθρωποι, ἀδελφοί μου. Καὶ αὐτὴν τὴν περιουσία ἔρχεται ὁ διάβολος νὰ κλέψῃ καὶ νὰ ἀτιμάσῃ. Περιουσία ἀνεκτίμητη, μὲ τὴν ὁποία τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ συγκριθῇ, γιατὶ εἶναι αἰώνια καὶ ποτὲ δὲν χάνει τὴν ἀξία της, ἀκόμη κι ἂν βρεθῇ ἀνάμεσα σὲ ἀκαθαρσίες. Αὐτὴν τὴν περιουσία τὴν πανάκριβη ὁ Θεὸς τὴν ἀντάλλαξε μὲ τὸν μονάκριβο θησαυρό Του, τὸν Συνάναρχο καὶ μονογενῆ Υἳό Του, ἔτσι ὥστε νὰ τὴν ἀποθησαυρίσῃ στὰ μέχρι τότε ἄδεια ταμεῖα τοῦ οὐρανοῦ. Ὁ εὔσπλαχνος πατέρας προσκαλεῖ σὲ πανηγύρι τοὺς φίλους καὶ συγγενεῖς. Παραθέτει πλούσιο τραπέζι μὲ ὀρχήστρα καὶ χορό. Τέτοιο πανηγύρι γίνεται καὶ στὸν οὐρανό, ὅταν ἕνας ἁμαρτωλὸς ἐπιστρέφῃ στὸν Θεό Πατέρα. Καὶ τὰ πανάκριβα ῥοῦχα, τὸ πολύτιμο δαχτυλίδι, τὰ καινούρια ὑποδήματα, ἔρχονται νὰ ἐπιβεβαιώσουν ὅτι ἡ πατρικὴ ἀγάπη εἶναι συνεχὴς καὶ ἀληθινή, ὅπως τέτοια εἶναι καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν καθένα μας. Ἀλλὰ ὑπάρχει ἕνας παράγοντας ποὺ καθορίζει, ἂν αὐτὴ ἡ ἀγάπη θὰ μείνῃ ἀνεκμετάλλευτη ἢ ἂν θὰ ἀξιοποιηθῇ πρὸς ὄφελος τοῦ ἀγαπημένου· κι αὐτὸς ὁ παράγοντας εἶναι ἡ ἔμπρακτη ἀπόφαση. Ναί! ἔμπρακτη ἀπόφαση νὰ ἐπιστρέψουμε μὲ μετάνοια πρὸς τὸν Θεὸ χρειαζόμαστε, ἀδελφοί μου, γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε αὐτὴν τὴν ἀγάπη·ἔμπρακτη ἀπόφαση ποὺ ξεκινᾶ, μόλις ἔλθῃ ὁ ἄσωτος ἑαυτός μας «εἰς ἑαυτόν» μέσα στὴ λάσπη τῶν χοίρων παθῶν καὶ τὰ ξυλοκέρατα τῆς ἡδονῆς, καὶ φτάνει ἕως τὸν μόσχο τὸν σιτευτό. Δὲν ἀρκεῖ νὰ νοσταλγοῦμε τὸν παράδεισο· ἡ ζωή μας, ἡ σωτηρία μας, χρειάζεται κίνηση, ὤθηση, ἀνακατεύθυνση. Ὁ ἄσωτος νοσταλγοῦσε τὴνἀσφάλεια καὶ θαλπωρὴ τοῦ πατρικοῦ του σπιτιοῦ, ἀλλὰ ὅσο ἔβοσκε χοίρους, ἡ νοσταλγία δὲν τὸν χόρταζε. Βουτῆξτε, ἀδελφοί μου, τὸ παξιμάδι τῆς νοσταλγίας τοῦ παραδείσου στὸ λασπωμένο τσάϊ τῆς ἁμαρτίας καὶ θὰ δῆτε ὅτι αὐτὸ ποὺ θὰ μείνῃ στὸ στόμα θὰ εἶναι ἡ ἀπαίσια γεύση τῆς λάσπης. Ὅσο μένουμε στὴ βρωμιὰ τῆς ἁμαρτίας, δὲν μᾶς καθαρίζει ἡ λαχτάρα τοῦ παραδείσου. Θέλει ἕνα ἀποφασιστικὸ «κλίκ», ἕνα γενναῖο δευτερόλεπτο, μιὰ μεγαλειώδη στιγμὴ τοῦ χρόνου, γιὰ νὰ γίνῃ ἡ καλὴ ἀρχή. Ἀπὸ‘κεῖ καὶ πέρα τὸ τέρμα εἶναι κοντά. Ὁ Θεὸς συντέμνει τὴν διαδρομή, ἁπλώνει τὰ χέρια Του, τρέχει καὶ ἀγκαλιάζει τὰ χαμένα παιδιά Του. Ὁ ἄσωτος μᾶλλον δὲν ἤξερε καλὰ τὸν πατέρα του· δὲν περίμενε ὅτι θὰ τὸν δεχόταν ὡς υἱό, οὔτε ἦταν σίγουρος ὅτι θὰ τὸν δεχόταν ὡς μίσθιο, ὡς ἔμμισθο ἐργάτη, γιατὶ δὲν εἶπε: «ὁ πατέρας μου σίγουρα θὰ μὲ δεχθῇ ὡς ἕνα τῶν μισθίων του», ἀλλὰ «θὰ τοῦ ζητήσῳ νὰ μὲ κάνῃ ἔμμισθο ἐργάτη του». Ἴσως νὰ εἶχε κατὰ νοῦ νὰ ἐπιστρέψῃ μέσα ἀπὸ τὴν ἔμμισθη ἐργασία ὅσα εἶχε πρὶν ἀπαιτήσῃ, ἀλλ’ αὐτὸς δὲν εἶναι βέβαια ὁ λόγος, γιὰ τὸν ὁποῖο θέλει νὰ γυρίσῃ σπίτι· εἶναι ἡ ἀνάγκη, ἡ προσωπικὴ ἀνάγκη τῆς ἐπιβίωσης, τὸ θλιβερὸ γεγονὸς ὅτι «λιμῷ ἀπόλλυται». Οἱ χριστιανοὶ δὲν γνωρίζουμε καλὰ τὸν Θεό. Ἔχουμε ἐπιφυλάξεις καὶ ἐνδοιασμοὺς γιὰ τὴν ἀγάπη Του, νομίζουμε πώς, ἂν ἐπιστρέψουμε κοντά Του, θὰ μᾶς ἐπιπλήξῃ, θὰ μᾶς ζητήσῃ νὰ δουλέψουμε ὡς ἐργάτες Του, θὰ ἀπαιτήσῃ νὰ πληρώσουμε στὸ ἀκέραιο τὰ χρέη μας. Ἐκεῖνος ὅμως δὲν ζητᾶ τίποτε ἄλλο, παρὰ μονάχα καὶ μόνο νὰ βρεθοῦμε κοντά Του, ὄχι γιὰ δικό Του ὄφελος, ὡς ἐκτὸς πάσης ἀνάγκης, ἀλλὰ γιὰ ὄφελος δικό μας. Ἐμπρὸς λοιπόν, ἂς σηκωθοῦμε ἀπὸ τὴν λάσπη τῆς ἁμαρτίας, ἂς ἀφήσουμε τὰ ξυλοκέρατα τῶν χοίρων ἡδονῶν, τῶν χειρόνων παθῶν, κι ἂς λάβουμε τὴν ἔμπρακτη ἀπόφαση, τὴν ἀπόφαση γιὰ ἔμπρακτη μετάνοια καὶ ἐπιστροφή μας πρὸς Ἐκεῖνον, ποὺ μᾶς ἀγαπᾶ, μᾶς συγχωρεῖ, μᾶς ξαναδέχεται ὡς υἱούς Του.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΛΟΥΚΑ - Λουκ. 8,41-56 (6/11/2016) Αντιμέτωποι με τον ανθρώπινο πόνο Αντιμέτωπος με τον θάνατο ενός μικρού κοριτσιού και την μακροχρόνια ασθένεια μιας γυναίκας βρίσκεται ο Κύριός μας, αγαπητοί μου αδελφοί, όπως ακούσαμε στην σημερινή Ευαγγελική διήγηση. Ο Ιάειρος, πατέρας του παιδιού, γονυπετής παρακαλεί τον Ιησού να θεραπεύσει το ετοιμοθάνατο παιδί του. Καθώς προχωρούσαν προς την οικία, μια αιμορροούσα γυναίκα αγγίζει το ιμάτιο του Χριστού, έχοντας τη βεβαιότητα ότι αυτό και μόνο το άγγιγμα θα ήταν αρκετό για να θεραπεύσει την αβάσταχτη ασθένειά της. Ο Χριστός αντιλαμβάνεται ότι η πίστη αυτής της γυναίκας ενεργοποίησε την Θεϊκή Του δύναμη. Κι έτσι, την θεραπεύει και την επαινεί. Εν τω μεταξύ, καταφθάνει η πληροφορία για τον θάνατο του παιδιού, που βυθίζει στην οδύνη τον πατέρα. Ο Κύριος, όμως, δεν εγκαταλείπει τους ανθρώπους της πίστεως στην απελπισία. Φθάνει στην οικία, παρομοιάζει τον θάνατο με ύπνο και ανασταίνει το παιδί, γεμίζοντας με αισθήματα χαράς και ευγνωμοσύνης τους γονείς και τους οικείους του. Ο πόνος, που με τόσο ζωντανά χρώματα παρουσιάζεται στην περικοπή, είτε ως ασθένεια, είτε ως θάνατος, κυριαρχεί στην ζωή των ανθρώπων όλες τις εποχές. Επισκέπτεται κάθε άνθρωπο, κάθε οικογένεια και θέτει σε δοκιμασία τις ανθρώπινες αντοχές. Προξενεί ποικίλα συναισθήματα, αναλόγως της πίστεως και της ελπίδας προς τον Θεό των ανθρώπων που τον δοκιμάζουν. Στη σκέψη της Εκκλησίας μας «άνθρωπος που δεν πονάει, που δεν κλαίει, άνθρωπος που δεν σταλάζει το μάτι του, δεν είναι δυνατόν να δει τον Θεόν. Μόνον αυτός που ωδινάται βλέπει τον Θεόν. Δεν υπάρχει γέννησις χωρίς ωδίνες. Μόνον ο πόνος μπορεί να απαλλάξει τον άνθρωπο από τις ανθρώπινες επιθυμίες, από τα ανθρώπινα θέλγητρα, από τον ίδιο τον εαυτό του και να τον ενώσει με τον Θεόν»1. Κατά τον ίδιο τρόπο, «η ασθένεια λαμβάνει μια τεράστια άλλη διάσταση και μπορεί να θεωρηθεί από τον πιστό Χριστιανό ως ευλογία, αντίθετα από την αντίληψη της Π. Διαθήκης ότι η ασθένεια αποτελεί τιμωρία του Θεού στον αμαρτωλό. Για τον πιστό η ασθένεια μπορεί να γίνει εφαλτήριο για μια πιο ουσιαστική σχέση με τον ζωντανό Θεό, αφορμή περισυλλογής, αίσθηση της ματαιότητας της ζωής και, τελικά, υγεία της ψυχής, μέσα στη γνήσια ασκητική οδό της Ορθόδοξης πνευματικότητος»2. Παρόλα αυτά, τα ερωτηματικά για την εμφάνιση του πόνου και των ασθενειών, ταλανίζουν την συνείδησή μας. Και αυτό είναι ανθρώπινο. Δε μπορούν, όμως, πάντοτε να απαντηθούν. Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ένας άνθρωπος που πόνεσε και υπέφερε πολύ στην τελευταία περίοδο της ζωής του, φωτίζει με τον λόγο του τα αμείλικτα αυτά ερωτήματα: «Απάντηση στο γιατί του πόνου δεν μπορεί να δοθεί χωρίς το φως του Χριστού… Και τούτο, διότι Αυτός ανέλαβε πάνω Του όλο τον ανθρώπινο πόνο, διά της Ενανθρωπήσεως, του Πάθους, του Σταυρού και του τριημέρου θανάτου Του. Το κλειδί για την ερμηνεία του πόνου είναι η εν Χριστώ Εσταυρωμένη αγάπη του Θεού. Τα μυστήρια του Θεού δεν εξιχνιάζονται, ούτε με επιστημονικές έρευνες, ούτε με φιλοσοφικές αναζητήσεις, ούτε με μεταφυσικές προσεγγίσεις. Τα μυστήρια του Θεού φανερώνονται και αποκαλύπτονται εν χάριτι. Ο ανθρώπινος πόνος είναι ένα από τα μεγαλύτερα και ιερότερα μυστήρια και ο Θεός το αποκαλύπτει και το ερμηνεύει εν Αυτώ τω Υιώ Του, διά Σταυρού, πάνω στο Γολγοθά. Και τη λύση και λύτρωση τη δίδει από έναν παρακείμενο άδειο τάφο. Όχι με λόγια, αλλά με ένα γεγονός. Την Ανάσταση»3. Θα επιμείνουμε σ’ αυτή την αλήθεια, γιατί δίδει διέξοδο στο αδιέξοδο του πόνου και της ασθένειας. «Ο πόνος δεν απαντιέται με επιχειρήματα. Ούτε η αδικία και ο θάνατος αντιμετωπίζονται με τη λογική. Τα προβλήματα αυτά λύνονται με το εμφύσημα και την πνοή που μόνον ο Θεός δίνει. Λύνονται με το Άγιο Πνεύμα. Ξεπερνιούνται με την ταπεινή αποδοχή του θελήματος του Θεού, που είναι τόσο αληθινό, αλλά, συνήθως και τόσο ακατανόητο… … Κάθε περιορισμός στην ασφυκτική θηλιά των ορθολογιστικών απαντήσεων μάς παγιδεύει βαθύτερα στο δράμα μας. Στον διάλογο με τον πόνο, την αδικία και τον θάνατο είμαστε υποχρεωμένοι να βγούμε από τα ανθρώπινα μέτρα. Αυτή είναι όχι μόνο η έξοδος από την δοκιμασία, αλλά και η ευεργεσία της»4. ΑΜΗΝ!

Καρποφορία τοῦ Θείου Λόγου Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 15 Ὀκτωβρίου 2017, Δ΄ Λουκᾶ, τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (Λουκ. η΄ 5-15) «Ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ» Τιμοῦμε σήμερα τοὺς ἁγίους 365 Πατέρες τῆς Ζ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, οἱ ὁποῖοι μὲ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος θεολόγησαν ὑπὲρ τῶν ἱερῶν εἰκόνων. Συγχρόνως σήμερα ἀκοῦμε τὴν Παραβολὴ τοῦ σπορέως. Ὡστόσο στὴν Παραβολὴ δὲν καρποφόρησε παρὰ μόνο ἕνα μικρὸ μέρος τοῦ χωραφιοῦ, «ἡ γῆ ἡ ἀγαθή». Ἡ καρποφορία δὲν εἶναι κάτι αὐτονόητο. Ἂς δοῦμε λοιπὸν πῶς θὰ γίνουμε κι ἐμεῖς «γῆ ἀγαθὴ» ποὺ θὰ καρποφορεῖ· ποιὰ δηλαδὴ εἶναι τὰ βήματα ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε γιὰ νὰ καρποφορήσει στὴ ζωή μας ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. 1. Ν᾿ ἀκοῦμε μὲ καλὴ διάθεση Ὁ Κύριος ἐξήγησε στοὺς μαθητές Του ὅτι ἡ καλὴ γῆ ποὺ καρποφόρησε, σημαίνει τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀκοῦνε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ «ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ», δηλαδὴ μὲ καλοπροαίρετη καρδιά. Ὀφείλουμε λοιπὸν καὶ ἐμεῖς νὰ ἀκοῦμε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ ἢ νὰ τὸν μελετοῦμε μὲ καλὴ διάθεση, μὲ εὐθεία προαίρεση, λέγοντας μαζὶ μὲ τὸν Ψαλμωδό: «Ἀκούσομαι τί λαλήσει ἐν ἐμοὶ Κύριος ὁ Θεός» (Ψαλ. πδ´ [84] 9). Τώρα μιλάει ὁ Θεός! Ν᾿ ἀκούσω τί θὰ μοῦ πεῖ. Γιὰ νὰ καρποφορήσει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή μας, πρέπει νὰ ταπεινωθοῦμε ἀπέναντί του. Πρέπει νὰ τὸν τιμήσουμε. Νὰ τὸν ἀκοῦμε μὲ πολλὴ εὐλάβεια καὶ προσοχή· μὲ πνεῦμα μαθητείας· χωρὶς νὰ λέμε «αὐτὰ τὰ ξέρουμε» ἢ «αὐτὰ σήμερα δὲν γίνονται». Ἀλλὰ μὲ διάθεση ἐμβαθύνσεως καὶ αὐτοκριτικῆς καὶ μὲ γενναία ἀπόφαση νὰ συμμορφώσουμε τὴ ζωή μας μὲ ὅλες τὶς ἅγιες ἐντολές. 2. Νὰ τὸν κρύβουμε μέσα στὴν καρδιά μας Ἀλλὰ αὐτοὶ ποὺ παρομοιάζονται μὲ καλὴ γῆ, ὄχι μόνο ἀκοῦν, ἀλλὰ καὶ «κατέχουσι». «Κατέχω» σημαίνει «κρατάω σφιχτά, μὲ δύναμη» τὸν θεῖο λόγο, ὥστε κανεὶς νὰ μὴ μοῦ τὸν ἁρπάξει· ὅπως γράφει πάλι ὁ Ψαλμωδός: «Ἐν τῇ καρδίᾳ μου ἔκρυψα τὰ λόγιά σου, ὅπως ἂν μὴ ἁμάρτω σοι» (Ψαλ. ριη´ [118] 11). Στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μου ἔκρυψα τὰ λόγια Σου, Κύριε, σὰν πολύτιμο θησαυρό, γιὰ νὰ τὰ θυμᾶμαι πάντοτε καὶ ἔτσι νὰ μὴν ἁμαρτήσω σ᾿ Ἐσένα. «Ταῦτα μελέτα, ἐν τούτοις ἴσθι», προτρέπει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Α´ Τιμ. δ´ 15). Αὐτὰ νὰ μελετᾶς – συνέχεια! – νὰ εἶσαι μέσα σ᾿ αὐτά. Ἡ πνευματικὴ μελέτη δὲν τελειώνει ὅταν κλείσουμε τὴν Ἁγία Γραφή. Τὰ ἱερὰ νοήματα ποὺ μελετήσαμε, πρέπει νὰ τὰ διατηροῦμε στὴ μνήμη μας, νὰ τὰ κυκλοφοροῦμε στὴ σκέψη μας, νὰ γίνονται προσευχή μας. Δὲν εἶναι εὔκολο αὐτό. Χρειάζεται προσ­­πάθεια. Ἀλλὰ ποιὸ ὡραῖο καὶ ὑψηλὸ δὲν ἀπαιτεῖ κόπο γιὰ νὰ κατακτηθεῖ; 3. Νὰ καρποφοροῦμε μὲ ὑπομονὴ Τέλος ἡ καρποφορία τοῦ θείου λόγου ἀπαιτεῖ ὑπομονή. Ὁ ὅσιος Δωρόθεος γράφει σχετικὰ ὅτι γι᾿ αὐτὸ δὲν προοδεύουμε πνευματικά, διότι δὲν ἔχουμε ὑπομονὴ στὸ ἔργο ποὺ ξεκινᾶμε, «ἀλλὰ ἀπόνως θέλομεν ἀρετὴν κτήσασθαι»(*)· θέλουμε χωρὶς κόπο νὰ ἀποκτήσουμε τὴν ἀρετή. Νομίζουμε ὅτι νά, θ᾿ ἁπλώσουμε τὸ χέρι μας καὶ θὰ πιάσουμε τὴν ἀρετὴ ποὺ θέλουμε. Εἶναι ἀνάγκη νὰ δείξουμε πολλὴ ὑπομονή, διότι προβάλλουν πολλὰ ἐμπόδια γιὰ τὴν καρποφορία: ὁ ἑαυτός μας, ὁ ἀδύναμος καὶ κακομαθημένος, ὁ σατανάς, ποὺ μᾶς πολεμάει μὲ λύσσα, ὁ κόσμος τῆς ἀποστασίας, ποὺ μᾶς ἐπηρεάζει· πολλὴ ὑπομονή, ὥστε νὰ μὴν ὀλιγοψυχήσουμε στὶς θλίψεις, σὲ τυχὸν χλευασμούς, ὅπως λύγισαν ὅσοι συμβολίζονται στὴν παραβολὴ μὲ πετρώδη γῆ· ἀλλὰ καὶ νὰ μὴ μᾶς ἀπορροφήσουν οἱ μέριμνες, οἱ πολλὲς δουλειές, οἱ ἐπίγειες χαρὲς καὶ οἱ μάταιες ἀσχολίες – ποὺ συμβολίζονται μὲ τὰ ἀγκάθια. Ἐξάλλου ὁ Κύριος ὁμιλεῖ γιὰ ὑπομονή, διότι ἡ πνευματικὴ καρποφορία τελικὰ εἶναι δῶρο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δὲν ἀποτελεῖ δικό μας κατόρθωμα, ἂν καὶ εἶναι ἀπολύτως ἀπαραίτητος καὶ ὁ δικός μας ἀγώνας. *** Οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ζ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ποὺ ἑορτάζουμε σήμερα, ἀ­ποτελοῦν χαρακτηριστικὸ παράδειγμα πνευματικῆς καρποφορίας. Ἀγάπησαν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, τὸν μελέτησαν καὶ ἀγωνίσθηκαν νὰ τὸν ἐφαρμόσουν στὴ ζωή τους. Δὲν προτίμησαν τὴν ἄνεσή τους, τὸ δικό τους θέλημα. Σήκωσαν μὲ πολλὴ ὑπομονὴ τὸν σταυρὸ τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἁγιάσθηκαν· καὶ κατὰ τὶς ἐργασίες τῆς Συνόδου στὴ Νίκαια τὸ 787 φωτίσθηκαν καὶ ὀρθοτόμησαν τὴν ἀλήθεια. Ἔδωσαν γλυκύτα­­το καρπὸ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι τὰ θεοφώτιστα κείμενα τῆς Ζ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἡ θαυμαστὴ καρποφορία τους, ὅπως καὶ ὅλων τῶν Ἁγίων, ἂς ἀποτελεῖ προτροπὴ νὰ ἀκολουθήσουμε τὸ παράδει­γμά τους. (*) Ὁσίου Δωροθέου, ΙΓ´ Διδασκαλία, § 141· στό: Ἀββᾶ Δωροθέου, Ἔργα Ἀσκητικά, ἐκδ. «Ἑτοιμασία» (Ἱ. Μ. Τιμίου Προδρόμου), Καρέας 20006, σελ. 312

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ Ο ΣΗΜΕΙΟΦΟΡΟΣ Ο άγιος Γεώργιος γεννήθηκε στα απέναντι της Μυτιλήνης Μικρασιατικά παράλια κατά το έτος 776 μ.Χ. από γονείς επισήμους και πλουσίους και ίσως να ήταν το μόνο παιδί τους. Όταν πέθαναν οι γονείς του, ο Γεώργιος μοίρασε όλη την περιουσία του σε φτωχούς και σε ηλικία δέκα οχτώ ετών έφυγε σε μοναστήρι, όπου παρέμεινε δύο χρόνια. Θέλοντας ακόμη μεγαλύτερη, αυστηρότερη άσκηση, έφυγε από τη Μ. Ασία και ήλθε στη Μυτιλήνη, άγνωστος μεταξύ αγνώστων, για να ζήσει ασκητική ζωή σε ένα σπήλαιο με απόλυτη εγκράτεια, νηστεία και προσευχή. Όμως δεν άργησε να διαδοθεί η φήμη της αγιότητάς του σ' όλο το νησί, ώστε όταν πέθανε ο επίσκοπος της Μυτιλήνης όλος ο λαός ζήτησε να γίνει επίσκοπος ο Γεώργιος. Έτσι σε ηλικία είκοσι οκτώ ετών χειροτονήθηκε επίσκοπος κατά το έτος 804 μ.Χ. Έπειτα από εννέα χρόνια αναγκάσθηκε για διακανονισμό υπηρεσιακών υποθέσεων να έλθει στην Κωνσταντινούπολη, όπου Αυτοκράτωρ τότε ήταν ο Μιχαήλ Ραγκαβέ (811-813) και Πατριάρχης ο άγιος Νικηφόρος (806-815). Όταν έφτασε στην Κωνσταντινούπολη ο Οικουμενικός Πατριάρχης συμβούλευσε τον άγιο Γεώργιο να παραμείνει για ένα χρονικό διάστημα στην Πόλη, όπου θεωρούσε απαραίτητη την παρουσία και τη βοήθειά του. Έτσι ο Γεώργιος παρέμεινε δύο χρόνια (813-815) στα Πατριαρχεία. Εν τω μεταξύ έγινε Αυτοκράτωρ ο Λέων ο Ε' ο Αρμένιος, που ήταν εικονομάχος και κήρυξε διωγμό κατά των εικονοφίλων. Ο Πατριάρχης συνοδευόμενος από τον επίσκοπο της Μυτιλήνης Γεώργιο και άλλους σεβαστούς πατέρες παρουσιάστηκαν στον Αυτοκράτορα και του ζήτησαν να καταπαύσει τον κατά της Εκκλησίας διωγμό. Ο Αυτοκράτορας όχι μόνο φάνηκε ανένδοτος, αλλά και κατεδίκασε σε εξορία τον Πατριάρχη και τον Γεώργιο και μάλιστα τον Γεώργιο για την «ελευθεροστομία», με την οποία μίλησε στον Αυτοκράτορα, διέταξε να τον μαστιγώσουν με εκατό μαστιγώσεις. Ο Γεώργιος εξορίστηκε σε ένα ξερονήσι της Προποντίδος. Εκεί συνέχισε την ασκητική ζωή υπομένοντος αφάνταστες κακουχίες, στερήσεις, πόνους, καθώς ζούσε «εις δυσβάτους και φαραγγώδεις τόπους, τρεφόμενος δια των αυτομάτως κατά τόπον φυομένων βλαστημάτων», δηλαδή ζούσε μόνο με άγρια χόρτα. Πολύ σύντομα άρχισαν να τον επισκέπτονται εκεί χριστιανοί για να ακούσουν τη διδασκαλία του, να εξομολογηθούν και να ζητήσουν να θεραπεύσει τους αρρώστους των. Αναφέρονται θαύματα που έκαμε ο άγιος, θεραπεύοντας ένα διαμονιζόμενο, έναν κωφάλαλο, έναν τυφλό και άλλα. Λόγω των πολλών θαυμάτων - σημείων - που έκαμε ο Άγιος τον ονόμασαν «σημειοφόρο», δηλαδή θαυματουργό. Σύντομα, όμως, λόγω των διωγμών και κακουχιών, έχασε την υγεία του και έπειτα από έξι χρόνια, πού πέρασε εξόριστος, πέθανε σε ηλικία μόλις 45 ετών στις 7 Απριλίου του 821. Επί Πατριάρχου Μεθοδίου (842-846) οι χριστιανοί της Μυτιλήνης ήλθαν στον τόπο της εξορίας και πήρανε τα λείψανα του Αγίου και τα έφεραν ευλαβικά στη Μυτιλήνη. Πολύ νωρίς ο Γεώργιος τιμήθηκε σαν άγιος από το λαό της Μυτιλήνης. Από πολύ νωρίς τα άγια λείψανά του χαρακτηρίστηκαν σαν «πηγή ιαμάτων» και η εκκλησία τον ονόμασε θαυματουργό, «σημειοφόρο» . Δεν είναι γνωστό τι απέγιναν με το πέρασμα του χρόνου τα λείψανα του Αγίου, είναι όμως γνωστό, ότι το χέρι του Αγίου παρέμεινε στη Μυτιλήνη και εγκωμιάζεται στην ακολουθία του σαν θαυματουργό, όπως βλέπομε στις παρακάτω φράσεις: «Πηγήν ανεξάντλητον η ση ποίμνη των ιάσεων την ιεράν κεκτημένη σου χείρα...». «Τους πλουτούντας, μάκαρ, χείρα την σην, την σεπτήν και θείαν και τιμώντας πανευλαβώς». «Εορτάζει σήμερον η Εκκλησία την σεπτήν σου κοίμησιν, αρχιεράρχα του Χριστού σημειοφόρε Γεώργιε, σου προσκυνούσα την χείρα την πάνσεπτον». Το χέρι του αγίου Γεωργίου, που τόσος λόγος γίνεται γι' αυτό στα τροπάρια της ακολουθίας, έχομε λόγους να πιστεύουμε ότι είναι αυτό που βρίσκεται σήμερα στο ναό του αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου της Κοινότητος Σκαλοχωρίου Μυτιλήνης, κλεισμένο σε ασημένιο περίβλημα πού γράφει επάνω «Άγιος Γιόργις». ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ Ο πύργος ο άσειστος της Εκκλησίας Χριστού, ο μέγας Γεώργιος της Μυτιλήνης ποιμήν, φωστήρ ο παμμέγιστος∙ άνωθεν συγκαλείται των αγγέλων τάς τάξεις, κάτωθεν συναθροίζει των ανθρώπων τα πλήθη ομόφωνον αναπέμψαι δόξαν Χριστώ τω Θεώ

ΕΠΙΣΚΕΥΗ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΥ ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗς ΘΕΟΤΟΚΟΥ Με την βοηθεια του Παναγαθου Θεου και την πνευματικη ενισχυση και την ευλογια της Υπεραγιας Θεοτοκου ξεκινήσαμε πριν τρεις μηνες σχεδόν τις εργασιες επισκευης και ανακαινησις, σχεδόν εκ βαθρων του Παρεκκλησιου της Παναγιας μας στην εισοδο του χωριου μας.Ενος Παρεκκλησιου πολύ γνωστου και αγαπητου σε ολους αφου κάθε φορα η χαρη της Παναγιας μας όταν εισερχομεθα ,η εξερχομεθα της ενοριας μας ,μας συντροφευει στην εξοδο μας από αυτην ,η μας καλοσωριζει κατά την εισοδο μας. Στον συγκεκριμενο,περιβαλλοντα χωρο για οσους δεν γνωριζουν και αναφέρομαι στους αγαπητους και εκλεκτούς ξενους συνδρομητας και αναγνωστας της εφημερίδος του Συλλογου,ηταν παλαια το προηγουμενο κοιμητηριο της ενοριας μας το οποιο και κατηργηθη.Πριν αρκετα χρονια γυρω στο 1960 ειχε ανακαινισθεί με δαπανη της εν Αμερική διαμενουσας κ. Νυμφοδωρας Τικελλη. Ετσι από τοτε και μεχρι σημερα δεν εγινε καμια ουσιαστικη παρεμβαση επισκευης του αν εξαιρέσουμε μονο την αλλαγη και επισκευή της κεραμοσκεπης γυρω στο 1999-2000. Μια επιθυμια ετων που ελαβε σαρκα και οστα,αφου και τα προηγουμενα εργα που ειχαν λαβει χωρα στον Ενοριακο μας Ναο ηταν εξισου σημαντικα και αναγκαια.Ετσι λοιπον πηραμε την αποφαση το Εκκλησιαστικο Συμβουλιο για το παραπανω εργο.Αρχικα προγραμματισαμε την καθαιρεση των εξωτερικων και εσωτερικων σοβαδων με την εκ νεου τους τοποθετηση, και την δημιουργια θολου εσωτερικα αφου πριν την τοποθετηση ταβανιού υπηρχε παλαιος θολος ο οποιος και κατηργηθη,πιθανως γυρω στο 1960.Παραλληλα με τις παραπανω εργασιες εγινε και η τοποθετηση ηλεκτρικης εγκαταστασης .Αυτή την στιγμη εχουν σχεδόν αποπερατωθεί οι περισσοτερες από τις παραπανω εργασιες, και ξεκινήσαμε σημερα συγκεκριμενα με τις εργασιες του θολου.Ευελπιστουμε στην επιτυχή αποπερατωση των παραπανω εργασιων και στην συνεχεια ολων των επι μερους συμπληρωματικών τοιουτων, λεγε, υδροχρωματισμος, ηλεκτροδοτηση, κ.α.Ολες οι παραπανω εργασιες εγιναν με την ευγενή συνδρομη ολων σχεδόν των ενοριτων μας αλλα και ξενων και ομογενών που βρεθηκαν αυτή την εποχη στο χωριο μας, καθως επισης και των Συλλόγων αρχης γενομένης του Αγροτικου Συνεταιρισμου.του Συλλογου Γεωργων και Ποιμενων,του Συλλογου Κυριων & Δι/δων και πολλων αλλων των οποιων παρακατωαναγραφουμε ταονοματα τους Οι δυο εκδηλώσεις που ελαβαν χωρα στην ενορια μας η πρωτη την 2α Ιουλιου στο καφενειο Πανοραμα συγκεντρωσε το ποσο των 1100 ευρω,και η δευτερη στο καφενειο Πλάτανος Μουσικη βραδυα στις 24 Αυγούστου το ποσό των 1670 ευρω, Το Εκκλησιαστικο Συμβουλιο εκφραζει τις θερμες ευχαριστιες του σε ολους τους αγαπητους ενοριτας και φιλους για την ευγενή συμβολή και συνδρομην τους στο παραπανω εργο .Καθως επίσης στους αδελφους Νεκταριο & Θεοδωρο Φωτελλη δια την προθυμη αφιλοκερδη και αμμεση συνδρομη τους στο παραπανω εργο (μεταφορα και απομακρυνση ολων των μπαζων από το παραπανω παρεκκλησιο,.Τους ιδιοκτητας των παραπανω καταστημάτων που προσεφεραν την δωρεαν χρηση του χωρου για την οργανωση καφε και μουσικης βραδιας, κ.κ,Βασιλειο Τιγκινη και Ιωαννη Σταυρη-Δημητριο Ζερβογλου αντιστοιχα..Τον κ.Γεωργιο Καλλονιατη (υλικα οικοδομων )Αναξος. δια την δωρεα κεραμιδιων και τουβλων στο εργο αυτό. Την ορχήστρα του κ.Μιχαηλ Ανθιμου Δησσου η οποια προσεφερθει αφιλοκερδως και επαιξαν στην μουσικη βραδυα. Τις εθελοντριες κυριες κ.Ελπιδα Παπασιδερη,Βλουτινα Φωτελλη,Μαριανθη Δαρλη,Μυρσινη Κατερινέλλη οι οποιες βοηθησαν αποτελεσματικα στην οργανωση των παραπανω εκδηλωσεων Τελος σε ολους τους χορηγούς από την ενορια μας από Καλλονη από Ανεμωτια από Μυτιληνη οι οποιοι προσεφεραν διαφορα δωρα για τις δυο λαχειοφόρους που ελαβαν χωρα στις δυο εκδηλώσεις, Να εκφρασω τις θερμες ευχαριστιες στον φιλο, ενοριτη, και υπευθυνο του δημου.κ.Δημητρη Κονσουλα για την αμεριστη βοηθεια του και συνδρομη του σε ότι του ζητησα για το συγκεκριμενο εργο, (κοψιμο δενδρων,κ.α) Το εργο συνεχιζεται και θα επανέλθουμε με καινουργια δημοσιευση ,ευχαριστώντας τελος και τον κ. Αδαμ Καρεκο για την συνεργασια του και την δημοσιοποιηση του παροντος στην εφημεριδα του Συλλογου μας.

ΠΟΙΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΕΩΡΓΙΟΝ (καταλοι) Ἅγιε Γεώργιε ἀφέντη μου καί ἀφέντη καβαλλάρη ἀρματωμένε με σπαθί και με χρυσό κοντάρι, Ἅγγελος εισαι στην θωριά και ἅγιος στην θειότη παρακαλώ βοήθα με ἅγιε στρατιώτη. ἀπό το ἅγριο θεριό και δράκοντα μεγάλο ὅπου του πανε ἅνθρωπο κάθε πρωι και ἅλλον. Ἅν δεν του διναν ἅνθρωπο κάθε πρωί στην ωρα Κανένανε δεν αφηνε να πιη νερό στην χώρα Τα μπουλετια εριξαν τίνος θελουν να τυχουν και τύχανε τα μπουλετιά εἰς την βασιλοπούλα. ὅπου την εἷχε ἡ μάνα της μία και ἀκριβούλα. Κι’ὁ βασιλιᾶς σαν τόμαθε πολύ του κακοφάνει, Το βιός μου ὅλο πάρτε το και το παιδί μου ἀφηστε. Λαός σηκώθει ἀρίθμητος στον βασιλιᾶ πηγαίνει. Για δός μας το παιδάκι σου τι παίρνουμε και σένα. Παρτε το και στολίστε το μ’ατιμητα λιθάρια Και με χρυά και μ’αργυρά και με μαργαριτάρια. Και καμετέ το νύφη Και δόστετο στον δράκοντα να το γλυκομασήσει –κοιμησει;(δεν φαινεται καθαρα) Αι Γιώργης εβουληθηκε να πάη να τη σώσει Και από το ἀγριο θεριό να την ελευθερώσει. Τον γριφα του καβαλησε και τον ανταποδίζει, Στο χεῖλος μες του πηγαδιοῦ πηγαίνει και καθιζει. Ἡ κόρη τον εκύταξε με δακρυσμένο βλέμμα Μ’ἀνατριχίλα φοβερή και παγωμένο αἷμα. Φευγα ,φεῦγα ἀφέντη μου μήπως φάει και σένα, Τοῦτο το ἄγριο θεριό, ὅπου θα φάει και ἑμένα. Ἄφες με κόρη ἄφες με λίγον ὕπνο να πάρω, Καί εγώ φονεύω το θεριό και ἀπό δω σε βγάνω. Αι Γιώργης ἐκοιμήθηκε και το θεριό ἀνεβαίνει Φωνές πολλές και βογγητά το δρόμο του σημαίνει Τά ὅρη όλα τρέμουνε και τα κλαδιά σαλευουν. Της κόρης τα ματάκια της,ὡσάν την βρύση τρέχουν. Σήκω, σήκω ἀφέντη μου και τόνερό ἀφρίζει, Κι’ὁ δράκοντας τά δόντια του για μένα τα’ακονίζει. Αι Γιώργης ἑσηκώθηκε σαν παραλογισμένος. Και το κοντάρι ἅρπαξε σαν ποὕταν μαθημένος. Μια κονταριά τον κτύπησε τον παίρνει μεσ’το στόμα Και παρευθύς τον ξάπλωσε χαμου στής γῆς το χῶμα. Συρε κορη μ’στο σπίτι σου σύρε και στους γονεῖς σου Και πές τους πιός σου εσωσε σήμερα τη ζωή σου. Κι ἀμέσως μόλις ταὅμαθε ὁ βασιλιᾶς τοῦλέγει. Χαρι σου νέε χάρι σου το κάνω το παιδί μου, Καθως και την κορώνα μου ποὑχω στην κεφαλήν μου. Χαίρου το βασιλέα μου χαίρου το τόπαιδίς σου Χαίρου και την κορώνα σου ποὕχεις στην κεφαλήν σου. Γιά πές μου νέε ἕνδοξε πως λένε τὅνομά σου Για να σου κάνω χάρισμα νἅναι της αρεσκειάς σου. ΓΕΩΡΓΙΟ με λεγουνε από την Καππαδοκία, Πατρίδα μου και χώρα μου με θεία εὐλογία Θέλεις να κάνεις χάρισμα κάνε μιάν ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Και βαλε και ζωγράφισε Χριστόν και παναγία, Και στην δεξιά της την μεριά βαλ' ἕνα καβαλλάρη. ἅρματωμένο με σπαθί και με χρυσό κοντάρι. Εγραφη την 1η Ὁκτωμβρίου 2017 από το τετραδιο που ειχε γραψει το παραπανω η Γαρουφαλια Σκούλικα στις 4-4-1962 μου το ενεχειρησε η θυγατερα της Χαριτσα Καραγεωργίου Στο ιδιο τετραδιο είναι γραμμενο και το καταλοι της Παναγίας το οποιο είναι δυσαναγνωστο.

Η Υπαπαντή του Κυρίου και Σαραντισμός των βρεφών. Μόλις πέρασαν σαράντα ημέρες από την γέννηση του Θεανθρώπου, προσεφέρθη ο Κύριος στο ιερό υπό Μητρός Παρθένου, και υπεδέχθη Αυτόν ο πρεσβύτης Συμεών. Η γυναίκα λοιπόν, κατά το πρότυπο της Παναγίας, έπειτα από σαράντα ημέρες πηγαίνει το βρέφος στο ναό για δυο λόγους. Πρώτον, για να εισάγει το βρέφος στο ναό, ώστε αυτό να μπορεί στη συνέχεια να βαπτισθεί και να συμμετάσχει στην εν Χριστώ λατρευτική ζωή, και δεύτερον για να καθαρισθεί και αυτή (καθώς οι ευχές του σαραντισμού αναφέρονται και στον καθαρισμό της γυναικός). Ο σαραντισμός είναι μια πανάρχαια λειτουργική πράξη της εκκλησίας μας, η οποία έχει τις ρίζες της στον Μωσαϊκό νόμο, καθώς αυτός γίνεται σήμερα ως προτύπωση της Υπαπαντής του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και οι γυναίκες συμβολίζουν την Παναγία, η οποία έφερε στις αγκάλες της τον Υιόν της και τον πρόσφερε στον ναό ως θυσίαν «ευπρόσδεκτη». Άλλωστε αυτός είναι και ο λόγος που η Ορθόδοξος Ανατολική Εκκλησία θεωρεί και εορτάζει αυτήν την ημέρα της Υπαπαντής του Κυρίου, στο πρόσωπο της Παναγίας Θεοτόκου, η οποία πρόσφερε τον Υιό της στην Εκκλησία, όλες τις μητέρες ανά τον κόσμο, οι οποίες προσφέρουν τα παιδιά τους για "σαραντισμό" στους ναούς, κατά το δικό της πρότυπο και σύμφωνα με την παράδοση μας. Παρατηρούμε ότι, όταν η γυναίκα έρχεται στο ναό για να λάβει υπο του ιερέως την ευχή του σαραντισμού, ο ιερεύς δεν την αφήνει να μπει στον κυρίως ναό, διότι θεωρείται ακόμα ακάθαρτη. Ακάθαρτη και όχι αμαρτωλή, όπως το συγχέουν πολλοί άνθρωποι στις ημέρες μας. Η γυναίκα δεν διέπραξε καμία αμαρτία, αντιθέτως έφερε στον κόσμο έναν άνθρωπο. Ακαθαρσία θεωρείται ό,τι αποβάλλεται από τον ανθρώπινο οργανισμό, δια τούτο και παραμένει η γυναίκα έπειτα από την κύηση στον οίκο της για σαράντα ημέρες, ώσπου να καθαριστεί πλήρως και να μπορεί να συμμετάσχει και πάλι στη λατρευτική ζωή της εκκλησίας. Γι΄αυτό το λόγο και διαβάζει ο ιερεύς την ευχή στον πρόναο του ναού και έπειτα καθώς λαμβάνει στα χέρια του το βρέφος και το εισάγει στον κυρίως ναό, τότε και η γυναίκα, αφού έχει καθαρισθεί από τις ευχές, ασπάζεται μετ’ ευλαβείας τις εικόνες. Όλα αυτά γίνονται προς μίμηση του σαραντισμού του Κυρίου Πρέπει επίσης να επισημανθεί το γεγονός, ότι το βρέφος είναι χωρίς αμφιβολία αβάπτιστο, διότι προϋποθέτουν και οι δυο ευχές ότι η είσοδός του στο ναό γίνεται για πρώτη φορά, καθώς ζητούν να αξιωθεί «εν καιρώ ευθέτω» του αγίου βαπτίσματος. Εξ άλλου οι ευχές της πρώτης ημέρας, της ογδόης, (και όχι του "μισού σαραντισμού" που εν αγνοία του ο λαός ζητά επίμονα από τους ιερείς, η οποία και δεν υφίσταται στα λειτουργικά βιβλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας) και της τεσσαρακοστής παρουσιάζουν προοδευτικό χαρακτήρα και εντάσσονται ουσιαστικά στις προβαπτισματικές πράξεις. Η κλιμάκωσις είναι φανερή. Την πρώτη ημέρα ευλογείται το βρέφος και χαιρετίζεται η έλευσή του στο κόσμο. Την όγδοη λαμβάνει το όνομα και χαρακτηρίζεται πια «δούλος Χριστού» και «χριστιανός». Την τεσσαρακοστή ημέρα εισέρχεται στο ναό του Θεού και «προσφέρεται» σε Αυτόν. Έπονται δε, η κατήχησις, το βάπτισμα, το χρίσμα και η θεία κοινωνία Άλλωστε αυτός είναι και ο λόγος που η Ορθόδοξος Ανατολική Εκκλησία θεωρεί και εορτάζει αυτήν την ημέρα της Υπαπαντής του Κυρίου, στο πρόσωπο της Παναγίας Θεοτόκου, η οποία πρόσφερε τον Υιό της στην Εκκλησία, όλες τις μητέρες ανά τον κόσμο, οι οποίες προσφέρουν τα παιδιά τους για "σαραντισμό" στους ναούς, κατά το δικό της πρότυπο και σύμφωνα με την παράδοση μας. Έτσι λοιπόν σήμερα η Εκκλησία του Χριστού μας, πανηγυρίζοντας εκτός της Αναστασίμου ημέρας της Κυριακής και της Δεσποτικής αλλά και Θεομητορικής εορτής της Υπαπαντής εορτάζει, τιμά και υμνεί για την προσφορά τους, τις μητέρες όλου του κόσμου, χαρακτηρίζοντας αυτήν την σημαντική ημέρα του εκκλησιαστικού ημερολογίου, στο .πρόσωπο της Θεομήτορος Παναγίας, ως την παγκόσμια "Ημέρα της Μητέρας" ή την "Γιορτή της Μητέρας", σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας μας